Καλησπέρα κυρία Φάρου. Με λένε χαρά και είμαι 22. Είμαι άτομο που μου αρέσει να βγαίνω και να είμαι συνέχεια με φίλους. Σπουδάζω στην Πάτρα και το χωριό μου είναι μισή ώρα μακρυά από την πόλη οπότε καθημερινά ταξιδεύω για να πάω στη σχολή μ… Τον τελευταίες δύο εβδομάδες όμως αντιμετωπίζω το εξής πρόβλημα. Δε μπορώ να μείνω μόνη και να ταξιδέψω μόνη. Ένα πρωί καθώς περίμενα το αστικό για να πάω στη σχολή μου άρχισα να αισθάνομαι ζαλάδα, εφίδρωση και ότι δε μπορώ να κρατήσω τα πόδια μου. Κοιτούσα γύρω μου για να δω μήπως δω κάποιον γνωστό και όσο δεν έβλεπα αυτό το αισθημα γινοταν πιο έντονο. Πήρα τότε τη φίλη μ τηλέφωνο και έτσι κάπως ηρέμησα γιατί ένιωθα ασφάλεια που την άκουγα. Μόλις έφτασα και την είδα ηρέμησα τελείως. Πήγα σε γιατρό έκανα εξετάσεις και παθολογικά δεν είχα κάτι αλλά οι ζαλάδες συνεχιζόταν. Μετά από Κι εβδομάδα καθως ετοιμαζόμουν να φύγω από την Πάτρα για να επιστρέψω στο χωριό μου ενώ περίμενα στα ΚΤΕΛ άρχισα πάλι να νιώθω όλα αυτά τα αίσθηματα ότι μου κόβεται η αναπνοή και ότι ζαλίζομαι. Δεν μπορούσαν να με κρατήσουν τα πόδια μου ένιωθα αναγούλα και έντονη ταχυπαλμια. Μπήκα στο λεωφορείο και το γεγονός ότι δεν έβλεπα κάποιον γνωστό με έκανε να χειροτερεύει η κατάσταση. Πήρα τον μπαμπά μ τηλέφωνο και προσπαθούσε να με ηρεμήσει. Τελικά έφτασα στον προορισμό μ και όταν μπήκα στπθτι άρχισα να ηρεμω. Από τότε φοβάμαι να βγω και όταν βγαίνω έχω κάποιον μαζί μ. Φοβάμαι να μένω μονη και μέσα στη μέρα μου νιώθω χάλια. Τι να κάνω.; σας ευχαριστώ εκ των προτέρων..

CommunityCategory: Ψυχική υγείαΚαλησπέρα κυρία Φάρου. Με λένε χαρά και είμαι 22. Είμαι άτομο που μου αρέσει να βγαίνω και να είμαι συνέχεια με φίλους. Σπουδάζω στην Πάτρα και το χωριό μου είναι μισή ώρα μακρυά από την πόλη οπότε καθημερινά ταξιδεύω για να πάω στη σχολή μ… Τον τελευταίες δύο εβδομάδες όμως αντιμετωπίζω το εξής πρόβλημα. Δε μπορώ να μείνω μόνη και να ταξιδέψω μόνη. Ένα πρωί καθώς περίμενα το αστικό για να πάω στη σχολή μου άρχισα να αισθάνομαι ζαλάδα, εφίδρωση και ότι δε μπορώ να κρατήσω τα πόδια μου. Κοιτούσα γύρω μου για να δω μήπως δω κάποιον γνωστό και όσο δεν έβλεπα αυτό το αισθημα γινοταν πιο έντονο. Πήρα τότε τη φίλη μ τηλέφωνο και έτσι κάπως ηρέμησα γιατί ένιωθα ασφάλεια που την άκουγα. Μόλις έφτασα και την είδα ηρέμησα τελείως. Πήγα σε γιατρό έκανα εξετάσεις και παθολογικά δεν είχα κάτι αλλά οι ζαλάδες συνεχιζόταν. Μετά από Κι εβδομάδα καθως ετοιμαζόμουν να φύγω από την Πάτρα για να επιστρέψω στο χωριό μου ενώ περίμενα στα ΚΤΕΛ άρχισα πάλι να νιώθω όλα αυτά τα αίσθηματα ότι μου κόβεται η αναπνοή και ότι ζαλίζομαι. Δεν μπορούσαν να με κρατήσουν τα πόδια μου ένιωθα αναγούλα και έντονη ταχυπαλμια. Μπήκα στο λεωφορείο και το γεγονός ότι δεν έβλεπα κάποιον γνωστό με έκανε να χειροτερεύει η κατάσταση. Πήρα τον μπαμπά μ τηλέφωνο και προσπαθούσε να με ηρεμήσει. Τελικά έφτασα στον προορισμό μ και όταν μπήκα στπθτι άρχισα να ηρεμω. Από τότε φοβάμαι να βγω και όταν βγαίνω έχω κάποιον μαζί μ. Φοβάμαι να μένω μονη και μέσα στη μέρα μου νιώθω χάλια. Τι να κάνω.; σας ευχαριστώ εκ των προτέρων..
Anonymous asked 2 years ago